فلسفۀ تعلیم و تربیت هر آیین و مکتبی بر شناخت آن آیین و مکتب از انسان، استوار می‌شود. یعنی نخست باید دید مبنای هستی انسان را چه‌ می‌دانند و برای او چه ویژگی‌هایی [...]

در سال‌های اولیۀ قرن بیستم، نویسندگان و هنرمندان «مدرنیست» در جستجوی راهی برای آشکار کردن قریحۀ دورانی تازه، به سنت‌های دیرینه پشت پا زدند. مقالۀ حاضر می‌کوشد ملاقات‌های تعدادی از این اشخاص پرنفوذ [...]

«… در این صفحات خونین تاریخ، بیهوده است اگر در جستجوی نشانه‌هایی حاکی از پیشرفت و ترقّی و یا ذکری از هنر دوران صلح و صفا باشیم. در سراسر ایران گاوآهن فدای شمشیر [...]

عبدالبهاء چارۀ اصلاح جامعه و عالم انسانی را در تربیت افراد انسانی می‌داند. از دیدگاه وی فرایند تربیت، فرایند رهاسازی انسان از عالم حیوانی به جهان روحانی است. منظور عبدالبهاء از روحانی‌شدن انسان [...]

از جمله موضوع‌های مورد نظر عبدالبهاء، گرفتاری ایرانیانِ زمان قاجار در دام نادانی و هم‌ستیزی و سستی آنان بوده است. او در رسالۀ مدنیّه، سعی دارد گذشتۀ پرشکوه ایرانیان را یادآوری کرده، در [...]

نگریستن به عکس‌های سیاه‌وسفید، خواه در آلبوم‌های خانوادگی، کتاب‌ها، صفحات اینترنت و خواه در تابلویی آویخته بر دیوار، حس عجیبی به انسان می‌دهد. گویی این تصاویر، رازهایی از گذشته در خود نهان کرده‌اند. [...]

در حجم کثیر آثار عبدالبهاء دربارۀ هنر، بخش مهمی از آنها اختصاص به کاربردهای مختلف و متنوع هنر دارد. این مسأله (کاربرد هنر) در مکتوبات و صحبت‌های ارباب ادیان چیز جدیدی نیست. در [...]

انسان، تنها موجودی است که دربارۀ خود می‌اندیشد، خود را تجربه می‌کند و در‌نهایت، تعریفی از خود ارائه می‌دهد. ارائۀ یک تعریف واحد و دقیق از انسان، دغدغۀ همیشگی ادیان، فلاسفه و صاحبان [...]

جنگ بزرگ هرچند عبدالبهاء در مواقع متعدّدی پیشرفت‌هایی را که بشر تجربه می‌کرد – مثلاً در زمینه‌های اقتصادی، سیاسی، علمی و صنعتی – تحسین می‌کرد، درعین‌حال هشدار می‌داد که پیشرفت مادّی به‌تنهایی [...]

درمطالعۀ مباحث میان‌رشته‌ای دین و هنر، پر چالش‌ترین مسأله، مطالعۀ بایدها و نبایدهایی است که معمولاً ادیان برای هنر و هنرمندان طرح می‌کنند. در آثار عبدالبهاء نیز این قبیل بایدها و نبایدها (رهنمودها) [...]